ΑΚΚΕΛ: Η συστηματική εξόντωση του αγροτικού κόσμου δεν είναι κρίση – είναι πολιτική επιλογή

ΑΚΚΕΛ: Η συστηματική εξόντωση του αγροτικού κόσμου δεν είναι κρίση – είναι πολιτική επιλογή

Στην Ελλάδα του 2026 ο αγροτικός κόσμος δεν καταρρέει από φυσικές συγκυρίες.

Καταρρέει μέσα από πολιτικές αποφάσεις.

Ο πρωτογενής τομέας, που για δεκαετίες στήριζε την ελληνική οικονομία και κρατούσε ζωντανή την ύπαιθρο, αντιμετωπίζεται σήμερα σαν ένα βάρος που πρέπει να περιοριστεί. Και αυτό δεν είναι απλώς μια αίσθηση των ανθρώπων της παραγωγής· είναι μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται σε γεγονότα, αποφάσεις και αριθμούς.

Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας. Δεν έχουν τηλεοπτική εκπροσώπηση. Δεν έχουν ισχυρούς μηχανισμούς πίεσης. Και ακριβώς γι’ αυτό, η καταστροφή τους περνά σχεδόν αθόρυβα.

Όμως τίποτα από όσα συμβαίνουν δεν είναι τυχαίο.

-----

Όταν η καταστροφή δεν αναγνωρίζεται

Χιλιάδες κτηνοτρόφοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη θανατηφόρα ευλογιά των αιγοπροβάτων. Τα κοπάδια τους θανατώθηκαν υποχρεωτικά, σύμφωνα με τα υγειονομικά πρωτόκολλα.

Δεν ήταν αποτέλεσμα αμέλειας.

Δεν ήταν αποτέλεσμα κακής διαχείρισης.

Ήταν μια καταστροφή που επιβλήθηκε από τις ίδιες τις διαδικασίες αντιμετώπισης της ασθένειας.

Κι όμως, αντί για προστασία, πολλοί παραγωγοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια δεύτερη τιμωρία: την απώλεια των επιδοτήσεων, επειδή η έννοια της ανωτέρας βίας δεν αναγνωρίστηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Με απλά λόγια:

οι άνθρωποι αυτοί έχασαν τα ζώα τους, έχασαν τη δυνατότητα να εργαστούν και ταυτόχρονα στερήθηκαν και τη στήριξη που θα τους επέτρεπε να σταθούν ξανά στα πόδια τους.

Σε οποιονδήποτε άλλο παραγωγικό κλάδο, μια τέτοια αντιμετώπιση θα είχε προκαλέσει τεράστια πολιτική και κοινωνική αντίδραση.

Στον αγροτικό κόσμο όμως, πέρασε σχεδόν σιωπηλά.

Η ποινικοποίηση της διαβίωσης 

Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο παράδοξη όταν κτηνοτρόφοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη επειδή προσπάθησαν να σώσουν τα ζώα που τους απέμειναν.

Άνθρωποι που έβγαλαν τα κοπάδια τους στη βοσκή για να μην πεθάνουν από την πείνα βρέθηκαν αντιμέτωποι με αυτόφωρες διαδικασίες και βαριά πρόστιμα.

Δεν μιλάμε για οργανωμένο έγκλημα.

Μιλάμε για ανθρώπους που προσπαθούσαν να κρατήσουν ζωντανή τη δουλειά και τις οικογένειές τους.

Όταν η ίδια η επιβίωση μετατρέπεται σε αδίκημα, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι πολίτες. Το πρόβλημα είναι το σύστημα.

Το σκάνδαλο των επιδοτήσεων

Την ίδια περίοδο, αποκαλύφθηκαν σοβαρές δυσλειτουργίες και σκιές γύρω από τη διαχείριση των αγροτικών ενισχύσεων.

Οι πόροι που προορίζονταν για τη στήριξη της αγροτικής παραγωγής δεν έφτασαν πάντα σε αυτούς που πραγματικά παράγουν. Και αυτή η κατάσταση δημιούργησε ένα βαθύ αίσθημα αδικίας στον αγροτικό κόσμο.

Για έναν κτηνοτρόφο που παλεύει καθημερινά με το κόστος παραγωγής, τις ζωοτροφές, τις ασθένειες και την αγορά, το να βλέπει τα χρήματα που δικαιούται να χάνονται μέσα σε ένα αδιαφανές σύστημα δεν είναι απλώς απογοητευτικό.

Είναι εξοργιστικό.

Η μεγάλη αντίφαση της παραγωγής

Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες ζώα θανατώθηκαν λόγω των υγειονομικών μέτρων, εμφανίζονται στοιχεία που δείχνουν αύξηση της παραγωγής γάλακτος.

Η αντίφαση αυτή γεννά εύλογα ερωτήματα.

Πώς είναι δυνατόν να αυξάνεται η παραγωγή όταν μειώνεται δραματικά το ζωικό κεφάλαιο;

Πολλοί στον χώρο της παραγωγής δίνουν την ίδια απάντηση: η αγορά πλημμυρίζει από εισαγόμενα προϊόντα που βαφτίζονται ελληνικά.

Αν αυτή η πρακτική συνεχιστεί, δεν πλήττει μόνο τους παραγωγούς.

Πλήττει και τον καταναλωτή που πιστεύει ότι αγοράζει ελληνικό προϊόν.

Η ύπαιθρος που αδειάζει

Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι ήδη ορατές.

Η ελληνική ύπαιθρος χάνει τον πληθυσμό της.

Οι νέοι αποφεύγουν να μπουν στον πρωτογενή τομέα.

Οι παλιοί εγκαταλείπουν.

Και μαζί με αυτούς, χάνεται και η παραγωγική βάση της χώρας.

Η διατροφική ασφάλεια μιας χώρας δεν είναι θεωρητική έννοια. Είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης. Όταν μια χώρα σταματά να παράγει και εξαρτάται ολοένα περισσότερο από εισαγωγές, γίνεται ευάλωτη.

Η ανάγκη για μια πραγματική αλλαγή

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο οι λανθασμένες πολιτικές.

Είναι ότι το σύστημα που τις παράγει παραμένει ίδιο.

Για χρόνια, ο αγροτικός κόσμος αντιμετωπίζεται σαν εκλογική δεξαμενή και όχι σαν βασικός πυλώνας της εθνικής οικονομίας.

Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να αλλάξει.

Το ΑΚΚΕΛ δημιουργήθηκε ακριβώς για να καλύψει αυτό το κενό: για να υπάρχει πραγματική πολιτική εκπροσώπηση των ανθρώπων της παραγωγής στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Όχι με γενικές υποσχέσεις.

Αλλά με πολιτικές που θα προστατεύουν τον πρωτογενή τομέα, θα στηρίζουν τον παραγωγό και θα επαναφέρουν τη δικαιοσύνη στον αγροτικό κόσμο.

Γιατί η Ελλάδα δεν αντέχει να χάσει άλλους ανθρώπους από την ύπαιθρο.

Ούτε χιλιάδες.

Ούτε εκατοντάδες.

Κανένας παραγωγός δεν περισσεύει.

Και αν θέλει η χώρα να έχει μέλλον, πρέπει πρώτα να εξασφαλίσει ότι θα έχει ανθρώπους που παράγουν.

              Χρήστος Καραβασίλης 

               Υπεύθυνος Νεολαίας 

                              ΑΚΚΕΛ