Λέσβος: Όταν η “διαχείριση κρίσης” μετατρέπεται σε κρίση εμπιστοσύνης

Λέσβος: Όταν η “διαχείριση κρίσης” μετατρέπεται σε κρίση εμπιστοσύνης

Τα όσα διαδραματίζονται στη Λέσβο τις τελευταίες ημέρες δεν προκαλούν μόνο ανησυχία για τη ζωική παραγωγή. Προκαλούν, κυρίως, ένα βαθύ ρήγμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στην πολιτεία και τους ανθρώπους της υπαίθρου.

Η επίσημη γραμμή μιλά για σχέδιο, για πρωτόκολλα, για αναγκαίες παρεμβάσεις. Ωστόσο, η πραγματικότητα που βιώνουν οι κτηνοτρόφοι είναι διαφορετική: μαζικές θανατώσεις ζώων, απώλεια εισοδήματος, και μια γενικευμένη αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς επαρκή εξήγηση και διαφάνεια.

Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει αναπάντητο:

υπάρχει ενεργός ιός στα κοπάδια ή όχι;

Εάν πράγματι οι ενδείξεις περιορίζονται στην παρουσία αντισωμάτων, τότε η επιστημονική ερμηνεία είναι σαφής. Τα ζώα έχουν ήδη εκτεθεί στον ιό και έχουν αναπτύξει ανοσία. Σε αυτή την περίπτωση, η αναγκαιότητα μαζικών θανατώσεων τίθεται εύλογα υπό αμφισβήτηση και απαιτεί σαφή, τεκμηριωμένη αιτιολόγηση.

Η απουσία καθαρών απαντήσεων εντείνει την αγανάκτηση. Οι αναφορές σε “πρωτόκολλα” δεν επαρκούν, όταν δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένα δεδομένα, δημόσια διαθέσιμα και επιστημονικά ελεγμένα. Σε διαφορετική περίπτωση, η διαχείριση της κρίσης εκλαμβάνεται όχι ως στοχευμένη παρέμβαση, αλλά ως μηχανική εφαρμογή πρακτικών που έχουν ήδη αμφισβητηθεί στο παρελθόν.

Η Λέσβος, ως νησιωτική περιοχή, διαθέτει εγγενή πλεονεκτήματα στον έλεγχο της διασποράς. Αυτό καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για στοχευμένες, αναλογικές και επιστημονικά τεκμηριωμένες αποφάσεις, αντί για οριζόντια μέτρα που οδηγούν σε εκτεταμένες απώλειες.

Πέρα από τα τεχνικά ζητήματα, υπάρχει και μια βαθύτερη διάσταση: η ανθρώπινη. Για τον κτηνοτρόφο, το κοπάδι δεν αποτελεί απλώς παραγωγική μονάδα. Είναι το αποτέλεσμα πολυετούς προσπάθειας, η βάση της επιβίωσής του, το μέλλον της οικογένειάς του. Η απώλειά του, ιδίως χωρίς πειστική εξήγηση, δημιουργεί αίσθημα αδικίας και εγκατάλειψης.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτεία οφείλει να κινηθεί με απόλυτη διαφάνεια. Να παρουσιάσει τα πραγματικά δεδομένα, να εξηγήσει τις αποφάσεις της και να αποδείξει ότι υπάρχει πράγματι σχέδιο – όχι μόνο σε επίπεδο διαδικασιών, αλλά και ουσίας.

Διότι σε αντίθετη περίπτωση, το πρόβλημα δεν θα περιορίζεται στην αντιμετώπιση μιας πιθανής επιζωοτίας. Θα έχει ήδη εξελιχθεί σε κρίση αξιοπιστίας. Και αυτή είναι πολύ πιο δύσκολο να αποκατασταθεί.

            ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΒΑΣΊΛΗΣ 

            ΥΠΕΎΘΥΝΟΣ ΝΕΟΛΑΊΑΣ

                            ΑΚΚΕΛ